Naomi was een slons eerste klas, maar in Utopia is ze anders ~ Utopia Gekte

12/17/2015

Naomi was een slons eerste klas, maar in Utopia is ze anders

''Het is meer dan een orgaan om te leven''

Deze avond iets na acht uur was het weer tijd voor een theater workshop van Ramona. De personen die meedoen moesten allemaal een voorwerp meenemen, maar niet zomaar een voorwerp. Een voorwerp dat iets voor hun beteken, wat iets over hun zegt. Het is de bedoeling dat ze dat voorwerp gaan laten zien en gaan vertellen waarom ze dat mee hebben genomen, wat het voor ze betekend. Ook mogen ze elkaar vragen stellen en komen ze uiteindelijk tot een monoloog. 

Ramona is de eerste die haar voorwerp laat zien zodat de anderen weten wat de bedoeling is. Ramona heeft een foto van vroeger meegenomen waarop zij (met haar moeder?) te zien is toen ze twee jaar was. De foto laat ze de groep rondgaan. Ramona vertelt dat ze alleen met haar moeder is opgegroeid en dat ze dat heel lastig vond. Ze had geen vader of nou ja die was er niet. Als kinderen in de klas een cadeau voor Vaderdag maakten dan deed zij dat voor haar opa. Op den duur kwam er een moment dat Ramona het fijn vond dat ze alleen met haar moeder is opgegroeid. Haar moeder steunde haar in alles en doet dit nog steeds en dat vind ze heel mooi. Ramona hoopt dat ze de liefde die ze van haar moeder heeft gehad ooit door kan geven. Benjamin vraagt of ze haar vader wel kent. ''Ja'', laat Ramona weten, maar het is apart ze heeft natuurlijk niet zo'n band met haar vader zoals anderen dat hebben. ''Je zoekt contact omdat het moet, omdat er iemand jarig is''. Nicole vraagt of Ramona een stiefvader heeft gehad. Ramona vond dat altijd moeilijk want dan moest ze haar moeder opeens delen. Ze vond dat ook best erg voor haar moeder want ze accepteerde het gewoon niet. Ramona ging dan tegen die man in en haar moeder heeft het daar heel lastig door gehad. Ze was toen elf of twaalf. ''Kom je hier, ga je mij regels geven''. Ramona ging dan alles expres andersom doen. Toen ze 21 werd dacht ze wat had het fijn geweest als mijn moeder wel iemand had gehad. ''Nu ben ik weg, is mijn moeder ziek, moet ik er zijn''. Ze heeft zich daar schuldig over gevoeld. Haar moeder heeft een aantal jaar geleden drie Tia's gehad. Nicole vraagt of Ramona haar moeder los kan laten zoals een moeder haar kind loslaat. Ramona denkt dat dat wel lastig is.

Bjorn is de volgende. Hij heeft de telefoon als voorwerp meegenomen, maar het gaat om iets wat er op staat. Hij geeft de mobiel door om iets te laten zien. Hij doet wat geheimzinnig waardoor zijn verhaal lastig te volgen is. Het schijnt om een bepaalde quote/zin te gaan. ''Nada es impossible....'' Bjorn lijkt het vervolgens te hebben over een pest verleden. ''Die dingen maken wie je nu bent''. Bjorn zegt tegen dingen te kunnen waar hij eerst niet tegen kon. De tekst betekend ''niks is onmogelijk als je maar in jezelf geloofd''. Het is de manier waarop hij tot op heden alles bereikt heeft en voor elkaar gekregen heeft. Hij vertelt hoe hij van de hel naar de hemel ging. Van de basisschool naar de middelbare. De middelbare was een nieuwe start voor Bjorn. Vanaf groep drie werd hij namelijk heel erg gepest.

Gabriëlle heeft als voorwerp een horloge bij zich. Ze houd van Michael Kors horloges. Ze was 27 toen ze van twee hele goede vriendinnen een horloge kreeg. Daarvoor droeg ze nooit een horloge, ze kreeg het er benauwd van. Ze kreeg toen dus een mooi horloge en kreeg besef van tijd. Ze word ouder en moet dingen op een rijtje zetten, iets doen met haar leven. Sindsdien is haar leven verbeterd. Ze heeft altijd een horloge nodig anders word ze onrustig. Ze moet weten hoe laat het is, op het ergste voorbereid zijn. Haar horloge helpt haar de dag door. Ze kan niet zonder horloge. Het horloge dat ze nu om heeft heeft ze van een vriendin gehad en betekent heel veel voor haar. Al haar horloges hebben waarde. Nicole is benieuwd hoeveel horloges Gabriëlle heeft. ''Mad veel'', reageert ze. Thuis doet ze elke dag een andere om.

Nicole heeft een hart meegenomen. Dat is haar waardevolste bezit. Tot niet zo lang geleden kende ze haar hart niet eens. ''Als er dingen gebeuren in je leven en je er niet bij stilstaat. Je ook niet in je hart kan kijken. Het is meer dan een orgaan om te leven. Het is iets waardevols waarbij je allemaal dingen voelt. Vreugde, verdriet''. Nicole heeft dat leren voelen en dat heeft ze aan Utopia te danken. ''Vond je het eng toen je je hart begon te voelen'', vraagt Gabriëlle. ''Ja dan ga je dingen beseffen, dingen verwerken waar je nooit de tijd voor had genomen. Op het moment dat je niet je eigen hart voelt kan je hem ook niet aan een ander schenken''. Toen Nicole Utopia binnenkwam was ze alleen druk met dingen die ze wilde doen. Doelen behalen. Tot ze in een dipje kwam en van Nicoline een boekje kreeg om in te schrijven. Ze heeft toen van alles opgeschreven, haar grootste angsten en uitdagingen. Het was toen ineens reëel en ze kon er iets mee, maar het heeft wel een tijdje geduurd. Nu is ze veel meer in contact met haar eigen gevoel dan ze ooit is geweest. Daar heeft ze nooit ruimte voor gehad of genomen en hier kreeg ze die ruimte wel.

Naomi had eerst een voorwerp gepakt, maar heeft uiteindelijk toch iets anders gepakt. Een lijstje wat heel belangrijk is voor haar. Het is niet duidelijk of het nou een foto met tekst is of alleen een tekst. Naomi begint te vertellen over haar familie. Ze hebben het niet altijd breed gehad, maar haar ouders hebben wel altijd voor hun kinderen gevochten. De kinderen alles willen gegeven wat hun hartje begeert. Naomi besefte toen pas wat een mooie familie ze heeft. ''Heel stom het is gewoon een fotootje''. De belangrijkste les die ze thuis heeft gehad is om niet op te geven, haar ouders hebben ook nooit opgegeven en dat is haar voorbeeld. Ze mag niet opgeven dat is de belangrijkste les. Daarom is ze naar eigen zeggen soms ook zo koppig. ''Zou je zonder ze kunnen'', vraagt Nicole. ''Nee natuurlijk niet'', laat Naomi weten. Ze neemt alleen dingen aan van haar familie. ''Niet dat ik alles doe wat mijn ouders zeggen, daar niet van''. Naomi vertelt dat ze eerste een slons eerste klas was en dat ze in Utopia anders is. Nu ruimt ze alles op.

Benjamin heeft een doosje meegenomen. Een toverdoosje wat hij ooit gekregen heeft van ene Jacqueline. Ze volgden een opleiding zelfrealisatie en Jacqueline is na het eerste jaar gestopt. Toen heeft hij dat doosje gekregen na de afsluit vijfdaagse. Er zat een kaartje in. Een toverdoosje met geluk. Als hij zich ongelukkig voelt kan hij het open zetten en het werkt laat Benjamin weten. Hij kan er van alles uithalen. Creativiteit en nog veel meer. Onzekerheid kan hij er ook instoppen dan is hij dat even kwijt. Het doosje is belangrijk om zijn gevoelens te erkennen. Benjamin voelt zich er fijn bij. Hij noemt Jacqueline een bijzondere vrouw. ''Een doosje met geluk, maar misschien vind je er ooit nog iets anders in'', zou ze gezegd hebben, maar voor Benjamin is het een toverdoosje.

Bas heeft een gele bril als voorwerp meegenomen. De bril waar we hem redelijk vaak mee rond zien lopen. Het is de originele. Bas vertelt over een film die hij vijf keer gezien heeft voor hij de film eindelijk snapte. In die film was zo'n bril en Bas moest en zou die bril hebben. Hij heeft die bril toen dus laten maken. Als hij die bril op heeft dan ziet hij de hele wereld zonniger dan de rest. Met die bril op heeft hij ook zijn eerste gesprek met een eend gehad. Naar eigen zeggen heeft hij twee uur lang met een eend gepraat bij een meertje. Toen is ook zijn liefde voor eenden ontstaan. ''Het was geeneens een eend, een nijlgans of zo. Zo'n wilde''. Nicole vraagt of Bas nog weet waar hij het met de eend over had. Bas vertelt dat hij eten bij had en er waren drie eenden en er was er maar één die het eten steeds pakte. De andere twee wilden niet en daar had hij het over. ''Waarom wil je niet''. Bas vertelt dat hij ermee uit gaat met de bril en ermee naar het strand gaat. Bas heeft de bril nu vier jaar en de bril is nooit stuk gegaan, hij is hem in Utopia wel een tijd kwijt geweest. Hij had hem ook op toen hij zijn ex vriendinnetje ontmoette.

De bewoners zijn na Bas zijn verhaal al een uur bezig en er is dus even tijd voor een rookpauze. Als ze weer terug zijn in de loods krijgen ze de opdracht om er iets over te schrijven. Ze moeten de brief, de monoloog aan iemand of iets gaan schrijven. ''Alles mag''. Ramona vertelt dat het alleen woorden mogen zijn, maar ook een rijm of een gedicht. Ze mogen er in schelden. Alles wat in ze opkomt. Ze krijgen maar tien minuten de tijd en moeten dus niet teveel nadenken. Ramona heeft twee tips om de monoloog spannend te houden. Ze kunnen er een rijm in gooien of herhaling gebruiken. Ramona leest haar monoloog voor zodat de anderen weten wat de bedoeling is. Daarna krijgen ze dus tien minuten de tijd om te schrijven. Om iets voor half tien moeten ze één voor één hun monoloog oplezen. Er zitten mooie verhalen tussen. Nicole en Gabriëlle laten na afloop weten dat ze het heel leuk vonden. Ook hebben ze elkaar beter leren kennen.


Bas met Armanda's Amado shirt aan.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

We gebruiken een nieuw reactie systeem waarmee je live met anderen over het laatste Utopia nieuws kunt praten. Het is even wennen, maar stukken beter dan het vorige en je kan nog steeds gewoon inloggen met Facebook, maar dit is niet verplicht. Het is ook nog eens mobiel vriendelijk. Mails uitschakelen van nieuwe reacties kan via je profiel. (Op je naam of foto staan met de muis) Reacties die ONDER dit bericht worden geplaatst verschijnen niet op de website.

© 2013-2015 Utopia Gekte. All rights resevered.