Utopia academie het vergeten dier deel 2: Jo-Ann McArthur over het vergeten dier ~ Utopia Gekte

10/19/2015

Utopia academie het vergeten dier deel 2: Jo-Ann McArthur over het vergeten dier

Kijken naar wie we eten en niet wat we eten

We schreven net al over deel 1 van de academie waar Hans Baaij aan het woord kwam over de bio industrie. Zodra hij klaar is met zijn deel van de academie komt Jo-Ann McArthur aan het woord. Ze is Engels en doet de hele presentatie dus ook in het Engels. Voor ons van Utopia Gekte is het al een hele opgave om alles zo snel mee te typen, maar nu het in het Engels gebeurd is het nog een stukje meer werk. Eer dat wij het in ons hoofd omgezet hebben naar Nederlands is Jo-Ann al wat zinnen verder. We hebben dus niet alles mee kunnen schrijven en hebben tussendoor extra veel foto's van zoveel mogelijk dia's gemaakt zodat we van de tekst op de foto's nog het één en ander terug kunnen lezen. Deze foto's zijn te bekijken in onze Facebook groep en/of op onze Facebook pagina. 

Jo-Ann laat weten dat ze nu al 15 jaar foto journalist is. Ze heeft een pijnlijke relatie met dieren en heeft verschillende boeken geschreven waaronder het boek ''We animals''. Er zijn eigenlijk drie soorten dieren. ''De huisdieren'' die we allemaal heel goed kennen. ''Wildlife'' dieren die we zien op National Geographic. Deze dieren zijn mooi en we doneren soms wat om ze te beschermen tegen het uitsterven, maar dit zijn allebei niet de dieren die Jo-Ann fotografeert. De dieren waar Jo-Ann naar kijkt zijn ''de onzichtbare'' dieren. Daar hebben we eigenlijk de grootste relatie mee. We eten ze elke dag, maar denken niet aan ze. We denken aan ze als ''spareribs'' in plaats van een big. We denken niet aan ze als kippen, maar als kippenvleugels. ''We denken niet aan de dieren, maar denken aan ze zoals producten, melk, leer. We denken niet aan de vissen, maar we denken aan filets''. Jo-Ann wil de dieren zichtbaar maken zodat we dier vriendelijkere beslissingen kunnen maken. We houden dieren voor entertainment. We gaan naar plekken en zien de dieren als entertainment, maar niet zoals ze zijn, als families. De truc is om mensen te laten kijken en niet weg te laten kijken. ''We zijn meelevend en goed''. We willen niet zien dat we deze dieren in zulke dingen plaatsen. We zijn verantwoordelijk. 

Jo-Ann's taak is om mensen niet weg te laten kijken. Naast de verschrikkelijke foto's die ze in de bio-industrie maakt maakt Jo-Ann ook foto's van dieren die gered zijn. Op een van de dia's laat Jo-Ann het dier ''Julia'' zien. Zij zat in een boerderij en was zwanger. Uit frustratie hebben ze het dier bijna doodgeslagen. Dat is toen gemeld waarna het dier werd gered. Ze hebben haar naar een mooi plekje gebracht waar ze haar jongen ter wereld bracht. Het dier leerde te vergeven en mensen te vertrouwen. Jo-Ann's project is om mensen bewust te maken. Met de foto's maakt ze geschiedenis. De foto's komen misschien ooit in een museum te hangen waar ze kunnen zeggen zo was het ooit maar moet het nooit meer zijn.

Deze ''onzichtbare'' dieren zijn er dus wel, maar zien we soms niet. Ook is er het deel dieren en toerisme. Het is leuk om een exotische dier vast te houden, maar deze dieren hebben geen leven. We moeten deze dieren zien als iemand en niet als iets. Zien wie we eten en niet wat eten. Ons afvragen wat normaal is. Naar een dierentuin gaan en beestjes kijken. ''Only if we understand we care''. Alleen als we het begrijpen kunnen we er om geven. Jo-Ann laat weer een dia zien van een diertje. ''Dit is Luke, als hij niet optreed dan reist hij van plek naar plek. Het is iemand, niet iets''. Jo-Ann laat meerdere dieren foto's zien en vertelt over elk dier het verhaal achter het dier. Hoe het dier heet, waar het vandaan komt, wat het doet, maar we krijgen niet alles foto's in beeld te zien. Jo-Ann vertelt over het ''we animals project en het humane education program''. Een deel van haar werk is om de dieren een gezicht te geven. Ze heeft een foto van 2500 kalkoenen in een stal. Het zijn niet 2500 kalkoenen maar 1 kalkoen + nog een kalkoen + nog een kalkoen. De diertjes doen elkaar pijn door de stress en je moet ze apart van elkaar zien in plaats van als één geheel. Op een andere foto is een koe te zien. ''Sunny''. Ze kon niet staan en zou voor 5 dollar verkocht worden en dan geslacht worden voor vlees, maar in plaats van dat het beestje naar de slacht is gegaan is hij naar een opvanghuis gebracht. Hij moest daar bloed transfusies ondergaan omdat hij heel ziek was, maar inmiddels is het een vrolijke gezonde koe zoals Jo-Ann laat zien op meerdere foto's die daarna volgen. Onder andere een foto van zes weken later en een foto van 1 jaar later. (allemaal te zien in onze Facebook groep en/of op onze Facebook pagina).

''Wat we kunnen doen is onze woorden omzetten in acties''. De beste manier om iets op te lossen is om een deel te zijn van de oplossing. Denken aan waar je goed in bent en dat doen. We kunnen onze mond open trekken of het nou werkt of niet. We kunnen vrijwilliger worden. We kunnen mensen aansporen om dieren te adopteren in plaats van ze te kopen. We kunnen het toerisme ontwijken waarbij dieren worden gebruikt. Zoals op de foto gaan met een aapje of een krokodil of zwemmen met dolfijnen. We kunnen opvanghuizen steunen in plaats van dierentuinen en aquariums. We kunnen melding doen van dierenmishandeling en we kunnen planten eten in plaats van dieren. Vegetarisch of zelfs veganistische worden dus. Nog meer dingen die we kunnen doen zijn spullen kopen met een ''cruelty free'' sticker, meedoen aan protesten. En als je dan nog niet weet wat je kan doen kan je helpen met geld inzamelen. We moeten opstaan voor de dieren en onze monden opentrekken. ''As a matter of survival we can choose hope instead of hopelessness''. Om te overleven kunnen we kiezen voor hoop in plaats van hopeloosheid. ''Dankjewel voor het hier zijn en het kijken in plaats van weg te kijken''.

Ook bij Jo-Ann is er tijd om vragen te stellen, maar bij deze dame worden er veel minder vragen gesteld. Eigenlijk is er zelfs maar één vraag. Hoe het voor haar is om de dieren te zien en dan vervolgens weer weg te lopen. ''Horrible and heartbreaking''. Verschrikkelijk en hartverscheurend, laat Jo-Ann weten. Ze heeft er ook veel moeite mee gehad, maar ze hebben haar geholpen om er mee om te gaan. Na dit tweede deel van de academie is het tijd voor een korte pauze en daarna gaan ze verder met deel drie van de academie over halal vlees.

Meer foto's van dit deel van de academie zijn hier te vinden.


Luke(?)
2500 kalkoenen in een stal.
Een hond die gered is en voor het eerst zich in vrijheid begeeft.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

We gebruiken een nieuw reactie systeem waarmee je live met anderen over het laatste Utopia nieuws kunt praten. Het is even wennen, maar stukken beter dan het vorige en je kan nog steeds gewoon inloggen met Facebook, maar dit is niet verplicht. Het is ook nog eens mobiel vriendelijk. Mails uitschakelen van nieuwe reacties kan via je profiel. (Op je naam of foto staan met de muis) Reacties die ONDER dit bericht worden geplaatst verschijnen niet op de website.

© 2013-2015 Utopia Gekte. All rights resevered.