Stichting ambulance wens en Utopianen vervullen laatste wens ~ Utopia Gekte

8/28/2015

Stichting ambulance wens en Utopianen vervullen laatste wens

Willeke Alberti in Utopia

Om half drie kwam stichting ambulance wens het terrein op met een oudere dame om haar laatste wens in vervulling te laten gaan in Utopia. Alle Utopianen stonden op dat moment al netjes bij de poort te wachten, om de dame een warm welkom te geven. Eén voor één stellen ze zich netjes voor. ''Leuk dat u er bent'', horen we Ivan zeggen. Er wordt vertelt dat Mevrouw van der geest in deze omgeving geboren is en dus een heleboel herkent. De dame had ook nooit verwacht hier nog te komen. Ze keek het wel eens op televisie maar vindt dit toch wel een hele belevenis. Direct na binnenkomst heeft de dame al een grote lach op haar gezicht. Ze laat weten dat het op de tv heel ander is. Ze kijkt af en toe vertelt ze. Met zijn allen lopen ze terug naar de loods, daar krijgt de dame een rondleiding door de loods. Benjamin laat de multifunctionele kapsalon zien, waar in geknipt wordt, maar ook massages gegeven worden, armbandjes gemaakt worden, en soms genaaid wordt. ''Ik denk dat ik hier blijf'', horen we de vrouw zeggen. ''We hebben nog een bed vrij'', laat Benjamin weten. De dame lacht. 

In de andere kamer ziet ze allemaal foto's op de muur hangen. Vrolijk vertelt ze dat ze zelf thuis ook een hele muur beplakt heeft met foto's. Als ze langs het dartbord komen mag ze ook nog snel wat pijltjes naar het bord toe gooien. ''Je gooit beter dan Benjamin'', lachen de Utopianen. De vrouw vindt het nu zo anders. Normaal ziet ze iedereen op de bank zitten. Benjamin roept iedereen op om op de banken te gaan zitten. Even doen ze kort een centraal na. ''Wat een stelletje joh'', lacht de dame vrolijk. Voordat ze verder gaan met de rondleiding is er ook nog een andere grotere verrassing voor Mevrouw van der Geest. Willeke Alberti is speciaal voor haar naar Utopia toe gekomen. Mevrouw van der Geest is superblij en laat weten het geweldig te vinden om Willeke te zien. Ze vertelt trots dat ze heel veel dvd's, series en alle liedjes van Willeke heeft. Ook vindt ze Willeke zo'n lieve vrouw, zo fantastisch.

Willeke lijkt niet zo goed uit haar woorden te komen. Maar dat maakt allemaal niet uit want Mevrouw van der Geest is al superblij dat Willeke er is. ''Wil je één liedje voor me zingen. ''Telkens weer'', vraagt de dame. Willeke zingt een klein stukje van het liedje. Mevrouw van der Geest is in tranen. Waarschijnlijk niet van verdriet, maar van vreugde. Samen zingen ze een stukje van het liedje samen zijn, en direct verschijnt er weer een lach op haar gezicht. Willeke heeft video's bij, maar die liggen nog in de auto. Ze mocht geen tas mee het terrein op nemen. Maar ze gaat er voor zorgen dat de vrouw de video's krijgt. Willeke benadrukt ook richting de Utopianen en Stichting Ambulance wens hoe fantastisch ze het vindt wat ze doen. Voor mensen zorgen.

Willeke vertelt dat ze de dame al gezien had op de streams. Ze dacht toen ''wat een mooie vrouw, ze straalt zoveel moois, warmte en liefde uit''. Een krachtige vrouw. Mevrouw van der Geest laat weten dat ze die kracht van boven krijgt. Trots vertelt ze dat ze ook nog loopt, achter de rollator. De zusters kunnen haar niet bij houden. Ook wordt ze heel goed verzorgd in het hospice waar ze verblijft. Hele verhalen worden vertelt. Zo is één van haar achterkleinkinderen net getrouwd, en heeft een andere net een vriendinnetje. Willeke is blij dat ze dit mag doen. En de dame laat weten blij te zijn dat Willeke gekomen is. Weer zingen ze samen een stukje van een liedje. We horen de mensen van stichting ambulance wens vertellen dat ze na Utopia ook nog even bij het geboortehuis van de dame gaan kijken. Als het na het afmaken van de rondleiding weer tijd is om te vertrekken laat de dame weten dat ze het fantastisch vond en dat ze het zeker niet had willen missen. Nog snel worden ze met de hele groep op de foto gezet. En ook nog een privé foto met Willeke samen. Daarna bedankt ze Willeke. Ze is haar ontzettend dankbaar, een groter cadeau hadden ze haar niet kunnen geven.

Op weg naar de poort komen ze één van de geitjes tegen. Bas pakt Gerda op zodat de dame haar kan aaien. ''Wat een lieverdje. Kom maar'', zegt de vrouw terwijl ze met haar hand op het bed klopt. Maar dat mag blijkbaar niet. Tijdens het afscheid nemen laat de vrouw nogmaals weten dat ze het erg leuk vond, ze is blij dat ze dit nog heeft beleefd. Ze had het niet willen missen. Benjamin laat weten dat de dame een mooie lach heeft. ''Blijven lachen''. Daarna verlaat stichting ambulance wens, samen met mevrouw van der Geest en Willeke het terrein weer. ''Wat een fijne mensen'', horen we de vrouw nog net zeggen, voordat de hekken weer sluiten. Wens geslaagd!



0 reacties:

Een reactie plaatsen

We gebruiken een nieuw reactie systeem waarmee je live met anderen over het laatste Utopia nieuws kunt praten. Het is even wennen, maar stukken beter dan het vorige en je kan nog steeds gewoon inloggen met Facebook, maar dit is niet verplicht. Het is ook nog eens mobiel vriendelijk. Mails uitschakelen van nieuwe reacties kan via je profiel. (Op je naam of foto staan met de muis) Reacties die ONDER dit bericht worden geplaatst verschijnen niet op de website.

© 2013-2015 Utopia Gekte. All rights resevered.